Nierdzewka utwardza się pod ostrzem i „gotuje” zwykłe wiertła. Porównujemy oba typy wierteł Mertz i podpowiadamy obroty, docisk i chłodzenie, dzięki którym otwór w stali nierdzewnej robi się bez nerwów.
Stal nierdzewna jest zdradliwa: sama w sobie nie jest bardzo twarda, ale gdy wiertło ślizga się po powierzchni zamiast skrawać, materiał utwardza się zgniotowo w miejscu kontaktu. Po chwili ostrze pracuje na warstwie twardszej niż samo wiertło – tępi się, sinieje i otwór staje w miejscu.
Dobre wiertło to połowa sukcesu. Druga połowa to technika.
Dodatek 5% kobaltu podnosi twardość na gorąco – wiertło zachowuje ostrość przy temperaturach, w których zwykłe HSS zaczyna mięknąć. Kobaltowe wiertła Mertz są w całości szlifowane, z kątem wierzchołkowym 135° i rowkiem o zmniejszonym tarciu.
Plusy: trwałość w nierdzewce, stali hartowanej i żeliwie; można ostrzyć wielokrotnie.
Minusy: wyższa cena, większa kruchość – nie lubią „wyłamywania” wiertłem w otworze.
Wiertła czarno-złote to szlifowane HSS z powłoką tlenkową, która zmniejsza tarcie i chroni przed korozją. W stali konstrukcyjnej, aluminium czy tworzywach są bezkonkurencyjne cenowo.
W nierdzewce też dadzą radę – ale przy kilku otworach, na wolnych obrotach i z chłodzeniem. Do serii otworów w blasze 3–5 mm z nierdzewki od razu bierz kobalt.
Nasza rekomendacja: jedno pudełko czarno-złotych do wszystkiego i kilka kobaltowych w najczęściej używanych średnicach (4,2 mm, 5 mm, 6,8 mm, 8,5 mm – pod gwinty M5, M6, M8, M10).
